MUSTAFA NANO, SHKONI ATJE KU S’DO T’JU VIJ TURP NGA VETJA… Nga Afrim Caka .

MUSTAFA NANO, SHKONI ATJE KU S’DO T’JU VIJ TURP NGA VETJA…

– “Nëna e Skënderbeut është serbe”, tashmë ështe debati më i fundit. Kjo teori u publikua nga Mustafa Nano por rreth saj ka reaguar edhe studiuesi Moikom Zeqo i cili thekson se kjo është një marrëzi dhe se “Vojsava nëna e Skënderbut nuk është serbe po shqiptare” -.
* * * *

Një shkrimtar i shpifur dhe i paguar nga Serbia e Turqia…
O sancta simplicitas! Në çfarë shkalle falsifikimi dhe paturpësie të rrallë jeton qenia e një gazetari e shkrimtari shqiptar! Përreth heroit gjithçka shndërrohet në tragjedi, përreth gjusmëanalistëve gjithçka bëhet dramë satirike; ndërsa përreth Mustafas gjithçka bëhet m… çfarë? Mos vallë Nano është paguar nga turku, serbi e greku!
Tek njerëzit e “zgjuar” marrëzitë nuk besohen: ç’humbje për historinë e tij! Marrëzia është diçka jo e rrallë tek shqiptarët e jo të veçantë. Ti je NIHIL (latinisht) – asgjë, kurgjë, hiçgjë, zero jeni! Janë të mallkuar për jetë jetëve, të gjithë ata që guxojnë të prekinë e të falsifikojnë historinë e Skënderbeut!
Simptomat analogjike janë prirjet kriminale ndaj rilindasve tanë. Një ndër format e tilla të pamaskuara është mizantropia e gazetarit” banal, varianti i urrejtjes, për të cilën karakteristike e shkrimtarit Nano është armiqësia e shprehur fort ndaj nënës së Skënderbeut. Kësaj kategorie i përkasin ata që e kanë zakonin të gërryjnë bajgat e lopëve, të fusin gishtin për të gërmuar të hunda ose të gromsojnë kur hanë e vjellin mutë.

O Mustafa! O bir kurve! Është marrëzi të veprosh keq.
Në moralin e Mustafas ka diçka që në të vërtet nuk është aspak e Nanos, por që prapëseprapë ndodhet në filozofinë, marrëzinë e tij, mund të thuhet për inat të Skënderbeut, domethënë Mustafaizmi për të cilin në fakt ky ishe tepër mashtrues dhe injorantë. Askush në botë nuk do që të dëmtojë vetveten, prandaj te Mustafa ndodhë me dashje. I keqi, në të vërtetë, i bën dëm vetvetes dhe kombit, për pasojë, i keqi, tradhëtari është i tillë vetëm qëllimish. Duke mos marrë parasysh antivlerën e Mustafas si: çfarë mund të thotë një deklarat e tillë për atë qe e bën? Ka morale që kanë për qëllim të mbrojnë autorin e kësaj marrëzie përball të tjerëve, me marrëzinë e tij autori i marrëzisë synon të mbërthehet në islamizëm dhe të poshtërohet nga vetja, me të të tjera synon të hakmerret ndaj Gjergjit dhe historisë shqiptare, me të tjera të fshihet, me të tjera të ndriçohet surrati i tij.

Mustafa, nuk është vështirë të mësosh çfarë është një Skënderbe, një shkja, njw turk e një arab, sepse nuk mund ta mësosh: duhet ta dish nga përvoja e shkrimeve që ke, ose duhet të kesh krenarinë të mos e dish se cili ishte Skëndërbeu, nëna dhe babai tij. Por në ditët e sotme ka shumë si ti Nano që flasin për gjëra që nuk marrin erë nga historia për të cilat nuk mund të kenë asnjë përvojë, kjo është e vërtet e mbi të gjitha dhe për fat të keq për shkrimtarët dhe gazetarët si ti: është pakica si ti që nuk i njeh dhe ka mundësi që mos ta njohë kurr Skënderbeun dhe nënën e tij, dhe të gjitha mendimet popullore të injorantëve për këtë gjë janë të gabuara dhe antikombëtare.

Mustafa, të duash armiqtë e tu? Besoj se kjo është kuptuar mirë deklarata e juaj banale dhe antikombëtare. Sot vërtetohet në një mijë mënyra, qoftë në përpjestim të vogël qoftë në përpjestim të madh, dhe nganjëherë madje ndodh edhe diçka më e shëmtuar dhe më e çoroditur deklarata e tij: Mustafaja i Nanos mësonë të përçmojë, kur dashuronë, dhe pikrisht kur e parapëlqen të hedhë baltë mbi Skënderbeun. Por e gjitha kjo është e pavetëdijshme për të, pa bujë, me atë turp dhe me atë partupësi të së keqës. Në themel të këtyre qasjeve antikombëtare qëndron pak a shumë mungesa për të komunikuar me njerëzit si vetja, e jo me njerëz që e njohin mirë historinë. Çdo njeri i injorantë ka dëshirë të shtrydhë nën peshën e tij dhe nuk është i prirur të bashkpunojë me të tjerët me njerëz të artit e të kulturës.

Disa mendojnë dhe flasin sikur horizonti mendor i Mustafas është i mbushur prej aforizmash dhe proverbash serbe. Ne e dimë që më përpara se çdo të thotë ky Mustafa turku. Ne e dëgjuamë atë sikur të lexosh një roman të lirë, kurse e folura e tij është e mbushur me zhargone spiunësh.
Midis shokëve të Skënderbeut është i vetmi që s’gaboi kurrë në asnjë punë, është i vetmi që s’u mposht kurrë nga kuçedra turke, as nga lakmia, që s’diti kurrë ç’është dredhia. Ai qëndroi gjithnjë i fortë e i patundur si shkëmbi… I till ishte profili fizik dhe moral që na jep BIEMI mbi heroin tonë kombëtar, është një zheni, një prijës, një diplomat nga të radhës së parë, me të cilin mburremi se do të na ndritë për gjithnjë jetën si një yll i shkëlqyer. Energjia, trimëria, mprehtësia e mendjes dhe morali i lartë i SKËNDERBEUT, këti njeriu të madh që, në kohën e tij tërhoqi vemendjen e tërë botës, do ta mbrujnë rinin tonë me ndjenja e mendime të holla e të fisme dhe do ta ngrënë në sfera të larta që të mund e me nder e lavdi të jetë në gjendje të kryejë punë të bukura e të lëjë gjurma të pashlyera në histori, ashtu sikundër ndodhi me popullin shqiptar në kohën e heroit tonë e në kohrat ma të vona gjer në ditët tona.
Mjaft më, o Mustafa e shkerdhat!
Lëreni të qetë Skënderbeun e madh dhe të pathyeshëm!