Lotët e Albulenës. Tregim Nga Namik Selmani

Lotët e Albulenës
Tregim Nga Namik Selmani

Albulena ishte si një princeshë e vërtetë në atë grykë të Shkumbinit. Mungonte vetëm princi se e gjithë ajo luginë ishte Mbretëria e vërtetë. E bukur ajo mbretëri, e begatë. E bukur dhe Albulena si qielli në një ditë prilli dhe që matej me diellin që dilte nga një mal i bukur, i mrekullueshëm, që ngjante me një borë dimri, me një dorë kur do të bëhet si kupë .
Në grykë vinin ujërat e maleve që buronin nga larg, nga disa kroje që nisnin shumë butë e më tej gurgullonin mes grykave. Bora ishte pak e rrallë, por uji e kishte borën me vete në çdo pikë uji që sillte. E ajo si një sorkadhe dilte mëngjes në ato brigje që kishin më shumë gurë se dhe të shkrifët. Për çudi, drurët, lulet shkurret harliseshin bukur dhe në pllakë më të vogël të gurit. Dhe, kur i shikoje, pyesje se ku e gjenin ushqimin drurët që rriteshin, lulë zonin. Mbase i ushqente vetë shpirti i malit që mendonte edhe për t’i bërë pak hije freski Albulenës së bukur
Kishte moshën e luleve Albulena që, kur u vjen dielli, kanë padurim që të bëhen me fruta, të kokërrrohen dhe më tej pas pak kohësh të nxjerrin frytat e duhura. Të ëmbla nga ato që i rriste pa hile ai mal pa emër apo dhe kodrat e buta që i rrinin si motra të vogla përbri.
Ku e dinte Albulena se atë rritje, atë lastarim të bukur po e shihnin dhe sytë e dy djemve që jetonin aty pranë në një fshat të vogël. Ishte Blerimi dhe Driloni. Të dy djem të rritur me flladin e maleve, më forcën që ua jepnin rrugët e rrëpirta të maleve kur ata ngjiteshin me bagëtitë e tyre, kur shkonin që të bënin dru për oxhaqet e shtëpive të tyre, për odat ku kishte mjaft fjalë të ëmbla mikpritëse. Blerimi dhe Driloni ishin gati moshatarë me njëri-tjetrin. Të forte. Shumë herë provonin forcën me krahët e fortë aty në breg të atij lumi. Garonin me gurë të hedhur se kush do ta hidhte më fort më larg. Vinin në shenjë një degë peme dhe e qëllonin në majën e saj. Dhe çudi vërtet. Asnjëherë nuk kishte fitues të kurorëzuar se, sapo bëhej gati ta merte njëri kurorën, hop fitonte tjetri dhe kështu asnjëherë nuk flisnin bashkë për fitoren. Vetë Albulena sikur ishte shenja më e madhe më e fortë, më e saktë . Që donte jo më shumë forcë krahu se sa faqe të skuqur, se sa një pastërti shpirti. Po, ah, dhe këtu ata ngjanin si dy pika të ujit që vinte nga malet e pak nga pak bëhej një përrua i vogël që zbriste më tej në fushë larg e më larg. E donin Albulenën dhe pa folur me njëri- tjetrin e shikonin me sy të ndryshëm. Me ata sy që janë dhe mbeten kodi i dashurisë së madhe . Ata nuk kishin lexuar ende një libër, po Libri i Zemrave ishte më i madhi, më i bukuri e më i sinqerti në jetën e tyre dhe lexohej në ata sy që rrëzëllinin dritë, tek ato hapa që ecnin si këngë malesh lulesh, gjethesh. Erërat që vinin jo nga Lugina, por nga një det shpirti djaloshar.
Sy më sy me diellin, me hënën, me agimin dhe muzgun me mesditën kur dielli ngrohte trupat e deleve leshbardha dhe të kryedashit që nxitonte në disa hije pemësh një ditë u ndodhën para Albulenës. Ajo para tyre dhe ata para saj. Ishte beteja e më e madhe që ata kishin bërë me jetën e tyre rinore. Iu kishte rënë rasti që të mundeshin me sa e sa kafshë të egra, me thatësirën, me gurët, me ujërat e tërbuara që sillte ai lumë përrua, po ahhaa kjo ditë sikur ia kishte mbledhur si në një grusht dore të gjitha betejat. Edhe për ata, por . jo më pak edhe për Albulenën. Edhe ajo nuk ishte bareshë po e njihte malin shtegun, krojet, vendet e bukura të malit ku mund të rrinte e të krehte ngadalë duke i lëmuar flokët e saj të derdhura Putrat e saj të bukura, të bardha ishin rritur në këto gryka dhe këngët këtu i kishte kënduar sikur kishte mbledhur flokët e saj në një trup që dridhej (as ajo nuk e kuptonte se nga i vinte ajo e dredhur në trup) në një gërshet të bukur ku nuk harronte asnjëherë që në fund të vinte dhe një lule të freskëta. Në atë kryqëzim sysh trupash që dridheshin,në atë dallgëzim gjoksesh, faqeskuqurish kishin dëshmitar diellin, pemët që kishin freski. Aromën e luleve të malit. Ah, ata s’kishin gojë se si të flisnin për atë betejë nga më të vështirat e më të bukurat në botë . Betejën e dashurisë si një lak që na mbetet në zemër e që, për të cilën nuk shkojmë askund që të marrim një melhem. Na vret gjumin e asnjë melhem nuk na e jep të qetë kur e duam. Na dredh gjunjët.. Askush nuk kishte nevojë që të fliste atë ditë. Askush As Albulena. As Blerimi e as Driloni.
Në pasqyrën e syve të tyre ishin të ndezura të gjithë zjarret e oxhaqeve që nuk kishte nevojë që t’i hidhje më dru. Jooo, nuk ishte nevojë Ai ishte aty, te ata sy më i ndezur se të ndezurit.
Askush nga ata nuk e dinin si fjalë DASHURINË . E nga ta dinin? Ende prindërit e tyre nuk kishin mësuar asnjë fjalë që ta shkruanin. E bënin këtë gjë vetëm në rrasa shkëmbinjsh. Atje e derdhnin atë det zemre me ca vizatime që i bënin në grykat e shpellave, bënin ca brirë dhish, ca zogj të pikturuar në rrasa guri apo në rrathët e djepeve të fë mijëve.
Atë ditë dashuria lexohej magjishëm në sytë e të treve. Diku më e ndezur se tjetra. Më e dallgëzuar. Më e fortë se tufani që vinte nganjëherë në grykë e ngrinte gjethe, drurë madje dhe gurët. Ndër të tre i duhej që të vendoste Albulena. Ah, Albulena kurrë nuk ishte ndodhur në një lartësi fjale dhe gjykimi sa atë ditë .
I pa sytë e djemve. Tërë dritë . Tërë pranverë . Prushanë . Lulërorë. Brenda vetës dëgjoi gurgullimën e lotit . Nga ato lotë gëzimi që janë në cepin më të hollë të qerpikut kur është fjala për dashurinë e vërtetë. Ajo duhet të zgjidhte njërin prej tyre, me të cilin duhet të ndante agimet e muzgjet, bukën dhe këngën, udhën dhe gjumin, lotin dhe urimin, dhimbjen dhe lumturinë, diellin e zemrave dhe puthjen në dritë hëne.
Po kush? Kuuuush? Kush do të ishte ai? Kishte kohë që në sytë e në gjumin qepallahapur të saj ishte një djalë. I bukur, syshkruar, trim në dimër dhe lozonjar në përqafimet e pafund.
Babai i një fëmije që do ta përkundëte në një djep lulesh në një shushurimë lumi, në një gëzim zogjsh që ia nisin dhe nuk e mbarojnë këngën pranverore. Po kush, kush? Nuk mund të zgjidhte. Jo dhe jo. Sikur dhe gjithë bota të vinte aty, ajo nuk mund të gjente një zgjidhje. Por ja që duhej gjetur një zgjidhje. Sytë e djemve prisnin. Edhe ata e donin jetën po kaq të bukur. Donin të trashëgonin rininë e tyre tek të tjera breza. Nuk ishte fjala për t’u bërë burrë trim si i thonë shqiptarët, po edhe zgjidhja duhet të ishte e mençur.
Hodhi sytë nga mali. Ai që deri dje ishte djepi i fëmijërisë dhe rinisë së saj, mbase sot duhet të ishte dhe gjykatësi i jetës që do të vinte. Mbase dhe i një të panjohure, përballë së cilës jemi ndodhur të gjithë. Nuk u tha se kë donte më shumë se dhe sytë do ta mashtronin. I donte të dy me tërë forcën shpirtit të saj , të trupit të saj të brishte që vinte aromë lulesh.
-Djema, e shihni këtë mal? Ky mal është dhe zgjidhja e jetës sonë. Unë do të bëhem princesha e atij që do ta kapë më shpejt atë majë .
Të dy djemtë e besuan zgjidhjen e saj. E besuan si të ishin ata vetë . E besuan se një magji vajzërore që kishin pranë tyre, nuk mund të fitohej aq lehtë . Dhe pa asnjë mëdyshje e nisën garën. Kishin qenë në garë me jetën, me të ardhmen. Ishte prill. Palcë pranvere. Të fortë kishin qenë gjithmonë në kapjen e majave.
Ooooo, Albulena e ndiente fundin, e ndiente dhe e prekte si ata gurë që kishte nënë këmbë . Si ai diell që ia zbukuronte edhe më shumë ballin e bukur që, edhe pa lule si bënte kur ishte vajzë fëmijë, e kishte po kaq të bukur e të bardhë . Të dy ecnin, vraponin në një shpat kaq të rrëpirtë . E a zihet me vrap një majë mali???!!! Ata po e bënin një gjë të tillë . Si kapronj që kërkonin diku pas disa metrave kaprollen e tyre të ëndrrës, të futur në një strofkë ku kishte kaq shumë mjaltë. Nuk e shihnin njëri–tjetrin me sy jo se nuk donin, por nuk donin të shihnin zilinë mes tyre se ishin shokë, e marrtë e mira dhe se vetëm Albulena mund të caktonte pastërtinë e shpirtit të tyre. Ecnin. Pak nga pak këpucët e bëra me lëkurën e dhive u prishën. Gurët e thiktë nuk e dinin se ç’po bënin ata djelmosha. Dhe pak nga pak po iu dilnin putrat e tyre të forta, po që para gurëve po e humbnin forcën, bardhësinë, butësinë . Po gjakoseshin. Edhe fryma nisi që t’u bëhej më e shpejtë, më e shpeshtë. Dhe erdhi një çast, oh, pari ra përmbys Blerimi. Duheshin vetëm ca metra për majën. Vetëm disa dhe, ahhh.
Shoku e pa, po krenaria e djalit të maleve një çast bëri që ai të ecte. Pak më vonë dhe ai ra. U këput si gjethe vjeshte. Vetë pak metra larg majës dhe larg shokut të tij . Me sy te Albulena që po i mbyllte sytë me duar. Po qante. Po qante si fëmijë më shumë se shirat që dikur mbushnin në dimër burimet e shumta të brigjeve të lumit. Të gjitha i kishte ai shi lotësh. Dhe një shi të tillë lotësh nuk kishte parë askush deri atëherë . Mbase nuk do të shihte më kurrë . Kishte nisur lotimi që në atë garë të veçantë ku u futën dy djemtë. Ata ishin të dy dashuria e saj e parë dhe e vetme, por dhe dhimbja e saj.
Edhe ajo kishte një vrap të munguar. Një garë që po ia jepte fati i saj i keq. Një garë që nuk mund të provohej më me jetën, por me atë parajsë ku shkuan të dy djemtë . Shkoi pranë tyre. Të parin puthi Blerimin. Në një fytyrë që kishte një kuqëlimë të bukur si agimi. E puthi në dy faqet dhe i rregulloi trupin ballë diellit. Të dytin puthi Drilonin. Edhe ai kishte një buzëqeshje fitimtari se kishte bërë dhe pak më shumë metra se shoku i tij. Të dy ishin fitimtarë të asaj beteje ku ajo ishte gjykatë se dhe më katare. Fitimtarë të një dashurie të bukur e të paprovuar. Të pafilluar e të pambaruar. Të dy e kishin fituar garën më të bukur, më të fortë që i kishte dhënë jeta, dashuria. A mund të kishte djem më të bukur më të fortë më shpirtmëdhenj në ato gryka, mendonte Albulena. Dhe përgjigjen e dinte po vetë. Jo, nuk kishte e nuk do të kishte kurrë .
U hodh fort nga ai vend ku ishte drejt gurëve të lumit që ishin poshtë . Një fluturim parajsor i Albulenës trazoi pak disa zogj që në çerdhe kishin nisur të nxirrnin puplat e para në prag të një fluturimi që do të niste nesër, pasnesër pak më vonë Tash e kishte radhën që të fluturonte Albulena e të shkonte atje tek djemtë Ajo e kishte radhën pas tyre dhe, më tej, fshatarët që ia vunë emrin malit që deri atëherë nuk kishte një emër . E quajtën njëzëri Mali i Vashës
Boston. 2 janar 2017